Büyük yazar ve şair röportajları: Ece Ayhan

Read Time:4 Minute, 35 Second
Büyük yazar ve şair röportajları: Ece Ayhan

Ece Ayhan’ı 18. vefat yıl dönümünde sevgi ile analım… * “İçinde bulunduğum toplulukla kapışan bir adamım ben” diye başlıyor Ayhan kendini …

Ece Ayhan’ı 18. vefat yıl dönümünde sevgi ile analım…

*

“İçinde bulunduğum toplulukla kapışan bir adamım ben” diye başlıyor Ayhan kendini anlatmaya. Tüm hayatını şiirle şekillendiren, şiir dendiğinde ayakları bir türlü mekana basmayan şairin 10 Aralık 2000 tarihli röportajından detaylar ise şöyle…

FAKAT BEN OPTIMIST OLAMAM


– Neden kara şairsiniz ve karaşınlık nedir?

Pek çok şeyi benim ortaya attığımı sanıyorlar, halbuki o denli değil. Karaşın sözlükte var, sarışının tersi! Ben karamsarım, karşıtım lakin siz benim yanıma gelin de ben karşıt olmayayım, diyorum.

– Ya karaduygululuk?

Aa o farklı alışılmış. Fakat ben iyimser olamam. Bütün öğretmenlerimiz, analarımız, babalarımız bize yalan söylemiş. Mesela, Baltacı Mehmet Paşa ve Katherina tıpkı mekanda bulunmamışlar bile! Fatih’in gemileri karadan yürütmesi diye bir vaka yok, adam akıllı; Haliç’in ahir tersane kurduruyor ve Bizans donanmasını haklıyor. Hezarfen Ahmet Çelebi cambazmış. Galata Kulesi’nden kendini atıyor, topuğunu kırıyor. Daha çok örnek var bu türlü. Hâlâ yalan söylüyorlar. Bak tarihe, biz sorumlu değiliz de, hayır! Hâlâ “sözde” diyorlar.

ASLINDA MEMURLUĞU İSTEMİYORDUM


– Siyasal’da okudunuz, iki-üç yıl kaymakamlık yaptınız. Devlet memurluğundan, resmiyet tersi bir şair, muharrir olmaya nasıl geçtiniz?

Esasen oradaydım ben. Şiir yazmaya Zeyrek Ortaokulu’ndayken başladım, iyi öğretmenlerimiz vardı. Kaymakamlığı bir arkadaşımın sayesiyle yaptım, dilekçelere imza atacaksın yalnızca, demişti. Aslında memurluğu istemiyordum.

– Edebiyat dünyasına nasıl girdiniz?

Ankara’ya 1953’te birinci gittiğimde, bir kültür derneği vardı. Bülent Ecevit de üye, daha siyaset filan yok hayatında. Orada akşam karatahta dersleri veriliyordu. Atonel müzik üzerine. Biz de oraya giderdik. Müzikte yapılan şey, şiirde niçin yapılmasın diye geldi aklıma. Tersliği da anlatırdı bu, karalığı da anlatırdı. Bunun üzere bir güruh şey etkiledi beni.

MEĞER DIMAĞIMDA TÜMÖR VARMIŞ


– Ecevit’le nasıl bir bağınız vardı?

Fotoğraf eleştirmenliği yapardı. Merhabamız vardı yalnızca. Bir mekanda bulunmuş olmaktan kaynaklanan. 21-22 yaşlarındayız. Ancak yıllar sonra oldu ilgimiz. Kanlıca’da Can Yücel’le komşuyum. Birdenbire kalp buhranı zannettim, meğer dimağımda tümör varmış. Bunun üzerine Yaşar Kemal ve Can Yücel açıyor telefonu İsviçre’ye, Gazi Yaşargil acilen gönderin, diyor. Yıl 1974, ben 43 yaşındayım. Kendimi İsviçre’de buldum. Ameliyat masraflarını, o vakit da Başbakan olan Bülent Ecevit karşılamıştı. Pasaport almamı da o sağladı. Artık cebinden mi ödedi, bilmiyorum.

– Kelam açılmışken, siz bu ameliyat dönüşünde, sizi gönderen kişilere dava açtınız galiba, toplanan parayı aldılar diye…

O denli bir şey yok canım. Dedikodu. Çok eski bir vukuat ya. Adam öldü artık, olmaz. Brunel Nefes Nefese kitabında, “Öldüğüm vakit bir şey istemiyorum, yılda bir defa mezarlıktan kalkmak isterim ve yakın bayiye gidip gazete ve mecmualara bakmak isterim, dünyada neler olmuş diye” diyor. Bu fantezi doğal. Artık bir şey söylenmez.

KİMSE BİLMEZ, AMA…


– Şiirde anlatım kapanıklığını niçin seçtiniz?

Hayır karşıdakinde kabahat! Benim bir Fayton şiirim yayımlandı, 58’de, Pazar Postası’nda. Kimse bilmez, fakat orada şöyle bir şey var, Fikriye Hanım, Atatürk’ün Latife Hanım ile evlendiğini öğrenince, Ankara’ya geliyor ve faytonla köşke gidiyor, içeri alınmayınca faytona binip intihar ediyor.
Ahmet Muhip Dranas bu şiiri okuduğunda, “Son kademe manalı, harikulade yeni!” demişti. Anladı, Fikriye Hanım hadisesini bildiği için! Bunun üzere katmanlar var benim şiirimde.

– Tekrar de güç şiir sizinkisi…

Çetin değil, aslında şiir işte budur. Bakın, bir yanda Shakespeare’i düşünün, ben Shakespeare değilim olağan, o da katman katmandır. Artık okuyucu üşeniyor. Fakat bilen biliyor.

– Zorluk deyince Yort Savul mesela… Bir şiirinizin ismi, bir kitabınız da Yapı Kredi’den Bütün Yort Savul’lar ismiyle çıktı. Bir aydın bunun Ermenice ya da Rumca olduğunu söyledi. Biri ‘Daüssıla’ mealinde, dedi.

Hiç alakası yok! Yunus Emre’de geçiyor. Türkçe. Kenara çekilin, savulun demek! Padişah gelirken söylenirmiş. Benim kabahatim ne, yort nidası unutulmuş yahu.

BENİM KABAHATİM NE BURADA


– Lisanla oynamak nasıl bir his pekala?

İçinde bulunduğum toplulukla kapışan bir adamım ben. Türk edebiyatındaki bütün büyük muharrirler büyük aileye mensuptur. Tevfik Fikret’ in Abdülhamit’ e verdiği altı ya da sekiz tane şiiri vardır, buyur, benim kabahatim ne burada? Biz parasız yatılıyız. Sokak çocuğuyuz. Ağzımızın bozukluğu oradan geliyor. Divane kabul edilmişliğimiz oradan geliyor. Her şeye onum. İki tekke vardı benim gençliğimde. Bir şark tekkesi, Kemal Tahir’ in. Bir de garp tekkesi Sebahattin Eyüboğlu’ nun. Biz ikisine de gitmedik. Eyüboğlu benim için “Şiiri rahat bıraksın” demiş. Bırakır mıyım?

YURTTAN SESLER KOROSUNA KARŞIYIM


– Hayatınız daima bu türlü hırlaşmayla mı geçti?

Niçin hırlaşmayayım! Ben şair filan değilim, etikçiyim. Kafiye kullanmam yurttan sesler korosuna onum. Ferdî davranırım.

– Hayatta kapışmadığınız, hırlaşmadığınız biri oldu mu? Daima yalnız mı oldunuz?

Pek olmadı. İdris Küçükömer, Cihat Burak… Düşünsem birkaç kişi daha bulurum. Vardığım noktadan mutluyum. Evlendim, oğlum oldu, artık torunum da var. Karım kanserden öldü. Yalnız değilim ben yahu. Oğlum bankada çalışıyor. Dedesi baktı ona, büyüttü.

– Siz ilgilenmediniz mi?

O daha iyi bakardı, bende para pul yoktu.

İMKANLARIM YOKTU


– Daima yoksul miydiniz? Şiirden para hiç kazanmadınız mı?

Yok canım. Artık gelgelelim kazanıyorum, o da az. Yapı Kredi ile mutabakat yaptık, onlar kitapları basacaklar, masrafları ödeyecekler. Avucumla su içerdim ben. Mesela yılbaşı partilerine gitmem. İmkanlarım yoktu. Elektriği, suyu olmayan konutlarda yaşadım vakit devir. Çengelköy’den zıdda geçecek param olmazdı. Velev bir sefer biri sordu, sen nasıl geçiniyorsun, dedi. Valla güç oluyor dedim.

– Bir periyot Çanakkale’de yaşadınız…

Orada Belediye bana personel takımı vermişti, SSK’da yatmıştım. Yürüme zorluğu olunca, Metin Üstündağ ve karısı beni buraya getirdiler. Bir yıldan fazla hastanelerde yattım. Bacağımı keseceklerdi sonra kurtardılar.

– Huzurevine gelmeye nasıl karar verdiniz?

Çanakkale’deki konutu kapattık. Burayı bulan Başbakan Ecevit. Hüsamettin Özkan’ı, Yüksel Yalova’yı, Gemici isminde bir bakanı görevlendirmiş. Evvel Maltepe huzurevindeydim. Fakat sonra hastaneye gittim. Zira beni yanlışlıkla ölecek adamların yanına koymuşlar; altına yapanlar vardı. Ben kusmaya başladım. Mülkiyeliler el atmışlar. Burada iyi bakıyorlar. Yavaş yavaş yürümeye başladım, yürüteçle. Daha evvel yürüyemiyordum. Okuyorum, yazıyorum.

(Röportaj: Hürriyet Pazar Ece Ayhan)

Damla Karakuş

Instagram:

Ensonhaber

0 0
Happy
Happy
0 %
Sad
Sad
0 %
Excited
Excited
0 %
Sleppy
Sleppy
0 %
Angry
Angry
0 %
Surprise
Surprise
0 %

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

gaziantep escort gaziantep escort bayan escort gaziantep muhafazakar villa kullanıcı yorumları kullananlar